Ze hebben het mis.

Wat Sergeant Jim Penniston en Airman John Burroughs die nacht in het bos vinden is geen wrakstuk. Het is een driehoekig vaartuig gemaakt van glad zwart glasachtig materiaal, bedekt met hiërogliefachtige symbolen, rustend op drie poten. Penniston raakt het aan. Alles wordt wit.

Wat er in de drie daaropvolgende nachten gebeurt omvat fysieke indrukken in de bevroren bosbodem, stralingsmetingen tien keer hoger dan de normale achtergrondwaarde, een plaatsvervangend basiscommandant die zichzelf in real time opneemt terwijl hij iets door de bomen volgt met nachtzichtapparatuur, een lichtstraal die rechtstreeks op een nucleaire wapenopslagplaats wordt gericht, zestien pagina’s binaire code geschreven door een man zonder enige achtergrond in informatica en dertig jaar verborgen in een la, een VA-arbeidsongeschiktheidsuitspraak die officieel erkent dat een soldaat fysiek werd geschaad door een anomaal stralingsverschijnsel, en een dossier van het Ministerie van Defensie over Groot-Brittannië’s best gedocumenteerde militaire anomalie dat niet geclassificeerd is.

Het is gewoon verdwenen.

Geen aluminiumfolie hoeden. Geen kleine groene mannetjes. Alleen de tape, de indrukken, de medische dossiers, het ontbrekende dossier, en de vraag die niemand in de bevelsstructuur ooit officieel aan Luitenant-Kolonel Halt heeft gesteld.

De briefing die nooit plaatsvond is op zichzelf al een antwoord.

Dat is alles. Aanhoudende aandacht. Volgehouden door de tijd.

Welkom bij Parallelle Quests van de Realiteit.